Diagnoza dzieci i młodzieży

Diagnoza dzieci i młodzieży to proces oceny funkcjonowania dziecka lub nastolatka, przedstawiony jako unikalny opis cech i możliwości dziecka (diagnoza jakościowa) lub w odniesieniu do właściwej mu grupy wiekowej (diagnoza ilościowa). W zależności od celu (czyli tego, po co diagnozujemy), może przybierać różne formy:

  1. diagnoza psychologiczna - całościowa analiza i ocena funkcjonowania poznawczego i emocjonalno- społecznego dziecka, prowadząca do rozpoznania mocnych stron, ewentualnych wyzwań i zaburzeń; składa się zazwyczaj z dokładnego wywiadu z opiekunem, diagnozy możliwości intelektualnych, wnikliwej obserwacji dziecka, kontaktu z placówką edukacyjną (jeśli zachodzi taka potrzeba) i innych metod diagnostycznych w zależności od kierunku, jaki przybierze proces diagnostyczny. Zajmuje zazwyczaj około 3-5 spotkań;
  2. diagnoza neuropsychologiczna - ocena sprawności funkcji neuropoznawczych (spostrzeganie, analiza słuchowa, mowa, pamięć, myślenie, uwaga i koncentracja) i wyznaczenie obszarów do rehabilitacji; szczególnie ważna w kontekście zaburzeń neurologicznych i neurorozwojowych;
  3. diagnoza pedagogiczna - diagnoza umiejętności związanych z procesem uczenia się (czytanie, pisanie, zdolności matematyczne); diagnoza ryzyka dysleksji;
  4. diagnoza gotowości szkolnej - zbiór metod, mających na celu określenie poznawczej i emocjonalno- społecznej gotowości dziecka do rozpoczęcia edukacji szkolnej;
  5. diagnoza predyspozycji zawodowych - przeznaczona dla młodzieży analiza mocnych stron i predyspozycji w kontekście wyboru ścieżki zawodowej.

Efektem diagnozy jest informacja zwrotna w postaci dokumentu - opinii, w której w zrozumiały sposób przekazane są główne wnioski z badania. Opinia ta jest przekazywana podczas końcowego spotkania z psychologiem-diagnostą, który omawia z opiekunem dziecka (w przypadku młodzieży - również z nastolatkiem) wyniki badania i odpowiada na pytania.